مکث ِ کودکانه:
داشتم با نسیم حرف می زدم که فواره ها باز شدن و آب شون رو محکم با برش های چند ثانیه ای شروع کردن به کوبیدن به شیشه ی دفترم. میز جلوی پنجره چنان لرزید که خاکستر جسد پدرام رو ریخت روی موکت و ظرف چینی خاکسترها رو چند تیکه کرد. نسیم داد زد: «آقای شهبازی ببیند اون فواره های لعنتی رو» و من از پنجره پریدم بیرون که خودم جهت شون رو عوض کنم. بیرون شهبازی رسید و همه ی فواره ها رو بست تا تنظیم شون کنه. همممه چی که آآآروم شد برگشتیم تو دفتر. نسیم روی مبل تکیه داد، به خاطر عملی که کرده بود پاهاش رو یه کم بازتر از حالت عادی گذاشته بود. دائم اصرار می کرد که این شعر جدیده رو که یه نفر از هرات برامون فرستاده بود باید کار کنیم. همه اش از وظیفه ی اخلاقی مون حرف می زد نسبت به این آدم، بدون این که قصد داشته باشه از قدرت اش برای مرعوب کردن من سواستفاده کنه. دستاش خشک شده بود و وقتی با لبه ی لیوانش بازی می کرد صدای برنده ای تو فضا می پیچید. نفهمیدیم هوا داره کاملا تاریک میشه. «هوا ابری شد یهو چرا؟» من پرسیدم، و بعد صدای سوت و کف از بیرون بلند شد. ناتالی اومد تو و گفت: «کسوف رو دیدین؟» نسیم رفت دم پنجره. من چراغ رومیزی رو روشن کردم. نسیم پرده ها رو تا آخر باز کرد. من بقیه لیوان نسیم رو سر کشیدم. نسیم همون طور که سرشو بالا گرفته بود و به آسمون نگاه می کرد گفت: «اصلا ولش کن.» و من با صدایی که به زحمت شنیده می شد گفتم: «میشه پاتو روی خاکسترها نذاری.» و من در فکر کت و شلوار خاکستری نسیم بودم، و این که آیا در هرات هم آلان هوا تاریکه؟

از خود برون می آیی
با ناز ِ سر انگشتهایم

رو دیوارا جای ’مشتن
توو جیبام زخم ِ خشکیده ان
گاهی غمگین و یخ کرده
سلامی سرد و دزدیده ان

توو بارون یاد ِ تو هستن
که بی چتری و دلداده
رو شیشه می نویسن که
الان چشمای ِ تو خوابه

توو گریه چشمو می بندن
مث ِ قایم موشک بازی
به دنبالت نمی گردن
میخوان هر لحظه پیدا شی

به دل ِ جنگل بزنیم، دوستانت بیایند
یکی زیر انداز پهن کند، کسی هیزم بچیند
دیگری گوشت سیخ کند…
تو درگیر ِ بحثی شوی
عصبی شوی
اما
سیگارم را به موقع به لبهایم برسانی
که پک بزنم،
چون نمی خواهم گیم ِ محبوب ام را در تلفن ات ببازم…

آه که چه برج ِ زهری بودم،
حالا خیلی عاقل ترم، آرام ترم
میدانی پسر!
عاشق هم شده ام!
فکر می کنی حالا بیشتر دوستم داری؟

پ.ن.1 : برای دوست قدیمی ام: ش
پ.ن.2 نامه هایت هنوز بوی ِ خوش ِ دوستی می آورد پسر

’قطر ِ انگشت تو
که بگذاری بر این زخم/سوراخ،
هدر نرود دلم هیچ جا،
همیشگی
باید باشد
.

تو این کارها را بکن،
تو بیشتر دوست داری
دنبالم بیایی
و
شاید من بیشتر دوست دارم
منتظر ات باشم…
تو با اینکه کمی ’هل می کنی و حواس پرت می شوی هنوز دوست داری،
جسوری اش را داری
و
من این همه ناز ِ خود جوش و خود بی خبرت را کجا بکشم؟
چند جیب ام را پر کنم، چقدر زیر ِ لباسم پنهان کنم، در کیف بگذارم
و
به سختی زیپ کنم، چقدر نجویده قورت بدهم،
تا کی زیر تخت قایم کنم، زیر ِ دوش بشورم با حوله بگیرم
یا
توی ِ کشوها بگذارم…

چیزی ما را هدایت می کند هوشمند،
خارج از چرخه ی جنسیت و داخل ِ چرخه ی ِ انسان،
که
می دانیم کجاها، چگونه راه باز کنیم
و
این بسیار خود جوش بودنش همه ى عشق است،
این که من در خود بشکفم هزار شکوفه ی خوشبوی ِ زخم آور را خواهان،
که
تو عاشقانه استوار تر باشی و من دلبرانه عاشق،خود ِ عشق است
که
سهم ِ بدیهی ماست،
این که قدرت ِ زیبای ِ داشته ات که به آن افزوده ام را،
به پای عشق مان به زانو در می آوری،
آن هنگام را می گویم که واژه ی “ناز” ، صد واژه برای معادل ِ تو شدن یاری می خواهد
و
” کیش و مات شدم” را می گویی؛

آن هنگام را می گویم
آن هنگام…